Het leven in deze wereld

Het is niet direct een geloof waar dit over gaat. Er was niet echt een plek waar ik dit kwijt kon. Het gaat wel om ontdekken en mijn geloof en gedachte over het leven in deze wereld. Het gaat over Mariska die staande probeert te blijven, en ontdekt wat het leven nu eigenlijk is.

Ooit is iedereen een keer op de wereld gezet met een reden. Niet altijd is het duidelijk welke reden en sommige mensen begrijpen dan ook helemaal niks van de wereld waar in ze zijn terecht gekomen. De reden waarom iemand op deze wereld komt kan ik je nu al vertellen. De reden is om het leven te leven zoals het komt, te accepteren wat er op je pad komt en er van overtuigd te zijn, dat je gemaakt bent om alles aan te kunnen op je pad.

Mariska werd geboren, ze was gewenst en welkom bij haar jonge ouders. Haar vader Jan en moeder Alice waren dol gelukkig met dit kleine meisje. Mariska had al voor ze iets besefte, een mooi kamertje met een droom wiegje. Een prachtige commode waarop ze werd verzorgd en geknuffeld. Een badje voor haar zelf, waar ze elke dag liefdevol in werd gebadderd en een warme kruik in haar wiegje voor de nacht.In haar kamertje stonden de prachtigste poppen en zachtste knuffels, puzzels en blokken. Ze kon nog niet lopen of praten maar alles was al daar, voor de volgende periode in haar leven. Het was geregeld door haar omgeving, haar vader, moeder, oma’s, opa’s, tantes en ooms. Allemaal uit liefde voor dit kleine wonder wat in de familie was gekomen. Haar omgeving maakten al plannen en droomden over haar toekomst. Want zo hoort dat in de wereld waar Mariska in terecht was gekomen.

Mariska groeide en begon haar omgeving te ontdekken, ze herkende de glimlach van haar moeder en reageerde daar op met een lief lachje wat kuiltjes in haar wangen maakte, en haar oogjes deed glanzen. Als haar vader met haar speelde en haar hoog boven zijn hoofd liet vliegen, kraaide ze van pret en sprongen de sterren van plezier uit haar oogjes. Mariska maakte iedereen gelukkig om haar heen, met haar onbezorgde, vriendelijke en open uitstraling.

Langzaam maar zeker begon Mariska haar lichaam te ontdekken en dat ze met haar armen haar handen kon sturen. Dat haar handen dingen konden vast pakken, en dat ze die dingen naar haar mond kon brengen, of gewoon weggooien. Zo kwam ze er ook achter dat als ze dingen weg gooide ze de aandacht kreeg, en dat er altijd wel iemand was die het haar terug gaf, zo dat ze het weer kon doen. Ze kreeg er geen genoeg van, prachtige ontdekkingen waren dat.

Dan ontdekte ze ook haar benen, en kwam er achter als ze haar armen en benen liet samen werken, dat ze zich zelf kon verplaatsen. De wereld was geweldig groot, en op reis al kruipend door het huis ontdekte ze de ene ruimte na de andere. En elke ruimte had ook weer zijn eigen dingen. In de kamer waren haar blokken en puzzels, waar ze van alles mee kon doen. In de gang de kapstok met jassen, waarin je weg kon kruipen en dan kwam papa of mama altijd kiekeboe spelen. In de keuken, de kastjes met pannen die een hels kabaal maakten als je die er uit trok.

De volgende ontdekking was boven haar hoofd, als je iets vast pakte met je handen dan kon je omhoog en werd je groter. Zo ontdekte Mariska dat ze voeten had, waar ze op kon staan en maakte al snel haar eerste wankele stapjes onder groot applaus van haar familie. Wat genoten die van alle ontdekkingen van Mariska, alles was mooi en prachtig wat ze uit vond en met alles waren ze blij, dat ze zich zo gezond ontwikkelde. En Mariska? Zij genoot van haar leven en van alles wat ze op haar avonturen mee maakte.

Maar Mariska leerde ook, dat het leven niet altijd even leuk was, nadat ze alles had ontdekt, het lopen, zelf je jasje aan doen, die rare dingen aan je voeten binden die mama schoenen noemt. Vertellen wat je wel en niet leuk vind, daar was in eens minder tijd voor, mama kreeg meer haast. Als mama naar de winkel moest, mocht Mariska niet zelf lopen maar werd in een karretje gezet en rond geduwd. Ergens geparkeerd en alleen gelaten als mama nog even snel iets moest pakken, dat was eng en zo leerde Mariska angst kennen.

Van af dat Mariska de angst ontdekte, kwamen er steeds meer enge dingen op haar pad. Papa was niet vaak thuis, en als hij thuis kwam had hij geen tijd om te vliegen, hij was moe en wilde rust. Mariska leerde om stil te zijn en niet op te vallen, want als ze dat wel probeerde werd papa boos en mopperde dat ze stil moest zijn. Zo ook als mama in de keuken aan het koken was, mocht Mariska niet meer altijd mee helpen want het eten moest klaar zijn als papa thuis kwam. En zo leerde Mariska om haar omgeving niet tot last te zijn, en de sterren in haar ogen doofden langzaam uit.

Op een dag bracht mama haar naar een groot gebouw, wat mama school noemde en werd daar achter gelaten bij een vreemde vrouw die juffrouw heet en heel veel andere kinderen die daar ook achter gelaten waren. Een trauma, ze moest het alleen doen, gelukkig had ze thuis al geleerd om niet op te vallen en geen last te zijn voor je omgeving. Dus Mariska was heel stil en keek om haar heen, om er achter te komen wat ze nu moest doen.

Al snel kwam de juffrouw naar haar toe, en liet haar zien dat er boekjes met plaatjes waren waar ze in mocht kijken. En een blokken hoek waar ze met de andere kinderen mocht spelen en bouwen. En ze gingen buiten spelen, waar een hele grote bak was met zand en karretjes en alles mocht ze gebruiken, voor haar nieuwe avonturen en ontdekkingen, maar dit keer zonder het veilige gevoel van mama en papa. Haar veiligheid en vertrouwdheid, de warmte en liefde waren haar afgenomen, om haar klaar te stomen voor deze vreemde wereld.

Gelukkig kwam mama haar ook weer ophalen, en wat had Mariska veel te vertellen. Maar mama plante haar in haar karretje, rende naar de winkel daar na door naar huis. En moest koken, voor als papa thuis kwam die had dan honger en wilde graag eten. Ook onder het eten werd er niet geluisterd, Mariska moest stil zijn want papa en mama wilden het nieuws horen. En na het eten was het tijd voor het bad en dan naar bed. En daar lag Mariska met al haar verhalen en avonturen, alleen want er was geen tijd voor haar, het was bedtijd en ze moest gaan slapen.

Mariska ontdekte haar dromen in haar slaap, alles wat ze had mee gemaakt aan emotie kwam daar in voor. Haar slaap en dromen werden haar nieuwe vertrouwde vrienden, waar ze alles aan kwijt kon. Ze ontdekte een nieuwe vriendin, die wel naar haar luisterde en tijd voor haar nam. Ze kletste wat af met die nieuwe vriendin en ook had haar nieuwe vriendin die Elf heet alle tijd om te spelen. Tot haar moeder vroeg, met wie ze aan het praten was, Mariska was blij met die vraag want haar moeder had even tijd voor haar. Dus zij verteld haar moeder over Elf, maar mama zag geen Elf en vertelde dat ook aan Mariska. Mama ziet Elf niet, dus ze bestaat niet, boos was Mariska op haar moeder want Elf was haar beste vriendin.

Wie ze ook vertelde over Elf, ze kreeg steeds het zelfde te horen, Elf werd niet gezien en dus bestond niet. Weer was Mariska gedwongen om op haar zelf te zijn, en haar avonturen met Elf niet meer te delen met de mensen om haar heen, waarvan ze dacht geleerd te hebben dat ze van haar hielden en die er altijd voor gezorgd hadden dat ze zich veilig voelde. Mariska leerde, dat ze er wel waren en voor haar zorgde en op hun manier van haar hielden, maar de tijd was er gewoon niet, iedereen was heel erg druk met, iets.Wat dat iets was, dat begreep Mariska nog niet, zo ook begreep ze niet wat iedereen haar vertelde. Elf was haar fantasie, en alles in je fantasie bestaat niet echt, dat zijn dromen. Maar Mariska zag Elf echt, ze hoorde Elf ook echt, hoe konden ze dat nu toch allemaal zeggen. Ook op school, de juffrouw verteld Mariska dat ze beter met de echte kinderen kon spelen want Elf was niet echt en zou verdwijnen. Uit eindelijk verdween Elf ook, omdat Mariska er zelf niet meer in geloofde, papa, mama, de hele familie en de juffrouw hadden haar overtuigd, Elf bestond niet en weer moest Mariska het alleen doen.

Mariska raakte gewend aan haar leventje, en de jaren gingen voorbij van de kleuterschool, naar de lagere school. Ze leerde lezen en rekenen, ze vertelden haar hoe de wereld er uit zag, en waarom de wereld er zo uit zag. En Mariska had inmiddels geleerd om haar mond te houden, te luisteren en alles op te slaan zodat ze het goede antwoord kon geven als er een vraag gesteld werd. Maar de wereld om haar heen had niet door, dat de sterren in haar ogen niet echt uit waren, ze waren verstopt. Verstopt voor deze wereld, waar ze niet welkom waren, waar je niet zelf mocht denken, waar je niet zelf mocht ontdekken, en alles voor gekauwd kreeg. Ondertussen zag ze dat er heel veel niet klopte.

En zo ging Mariska ook naar de middelbare school, om nog meer klaar gestoomd te worden voor deze wereld. De school was heel belangrijk, je moet een diploma hebben anders kun je geen werk krijgen. En werk heb je nodig om je huis en eten te betalen. Maar Mariska had een hele grote vraag, waarom? Waarom moest ze werken en geld verdienen, de wereld waarop ze woonde had toch alles? En zo had Mariska nog veel meer vragen over deze vreemde wereld waar ze in terecht was gekomen.

Maar Mariska kreeg geen rust, nadat ze haar diploma had gehaald zoals verwacht werd. Moest ze werk gaan zoeken, want in deze wereld is het heel normaal dat je het huis uit gaat, en voor je zelf gaat zorgen. Dus werd Mariska min of meer op het gedwongen pad gezet, van geld verdienen, voor een dak boven haar hoofd en om haar voedsel uit een centraal punt te kopen. Ze moest vervoer hebben om op haar werk te komen, dus moest ze nog meer geld uitgeven om geld te kunnen verdienen. Ze snapte er steeds minder van, en ze had steeds minder tijd om avonturen te beleven en te ontdekken. Een paar weken in het jaar mocht ze avonturen beleven en ontdekken, maar daar moest ze wel eerst voor betalen en dus meer werken.

Tot op een dag ze een telefoontje kreeg van haar moeder, het gaat slecht met je vader hij is heel erg ziek. Dus Mariska wilde zoveel als mogelijk bij haar geliefde vader zijn, en ontdekte met welk probleem haar vader te kampen had, toen zij klein was. Waarom hij moe was, en geen zin meer had in vliegen met haar. Door alle verplichtingen om een dak boven zijn hoofd te hebben en zijn voedsel bij een centraal punt te kunnen kopen had hij geen energie meer om nog te kunnen vliegen. Mariska kampte nu met het zelfde probleem, al haar energie ging zitten in dat geld, waardoor ze weinig energie over had voor haar geliefde vader. Mariska voelde zich verdrietig en eenzaam, maar ze kon er niets aan veranderen dacht ze, ze had het zo geleerd, dit was het leven.

En ze had een huis, verwarming, elektriciteit, voedsel, mooie kleren, televisie, stoelen en tafels, een bed, een auto, benzine en al die andere dingen nodig die in de winkels lagen. Dat had iedereen, en dat hoorde zo anders hoorde je er niet bij, en was er iets niet helemaal goed met je. En konden je ouders niet trots op je zijn, want die hadden je de juiste weg geleerd, omdat het zo hoorde in deze wereld.

Haar vader werd steeds zieker, en kwam op bed te liggen, Mariska kreeg van de dokter te horen dat het niet lang meer ging duren, dan zou haar vader vertrekken. Dus Mariska nam haar vrije weken, die anders waren voor nieuwe avonturen en ontdekkingen, op om bij haar vader te zijn, En naast hem te zitten, tot de tijd daar was en hij zou vertrekken.

In die tijd, dat zij naast haar vader zat, spraken zij veel met elkaar. Jaren lang hadden ze daar niet genoeg tijd voor gehad, en haar vader bleek van veel dingen spijt te hebben. Hij had spijt, dat hij niet meer met haar, zijn mooie meisje had gevlogen. Hij had spijt dat hij altijd had gewerkt, en dat hij steeds meer geld wilde verdienen voor dingen waar hij nu niets meer aan had, hij kon het immers niet met zich mee nemen, maar had er wel vele jaren voor verspild. Hij had spijt dat hij niet meer tijd had kunnen door brengen met haar moeder, zijn geliefde Alice. Hij had spijt dat hij niet zijn dromen achterna was gegaan, en het leven heel anders had kunnen beleven. Maar het was te laat, zijn tijd zat er op, en hij moest vertrekken van deze wereld met pijn in zijn hard, vertrok hij om ergens weer opnieuw te beginnen.

Daar was Mariska van overtuigd, ze voelde dat haar vader de kans kreeg ergens anders het wel goed te doen, en ze hoopte dat hij dan wel de juiste beslissingen zou nemen. Mariska wist toen ook, dat ze het al die tijd goed gevoeld had, en ze wist dat Elf wel degelijk echt was, en nam zich voor om het anders te doen en niet net als haar vader in haar laatste dagen voor vertrek alleen met spijt te gaan wachten op haar vertrek.

Mariska haar sterren kwamen terug in haar ogen, ze ging op onderzoek naar een plek waar ze niet hoefde te betalen voor haar basis recht als mens. Een dak boven haar hoofd, voedsel en kleding. Ze vond een plek op de wereld, waar ze eenvoudig een dak boven haar hoofd kon krijgen en waar ze ruimte had om haar eigen voedsel te verbouwen. Ze had geen auto, benzine, televisie en alle andere dingen nodig, ze nam haar moeder met zich mee. Ze genoten samen van de zegeningen van deze wereld, de rijkdom die de bodem hun gaf, het geluk om nieuw leven te zien ontspruiten. Dieren om hun heen die ze eieren, melk, vlees, plezier en schoonheid schonken. De tijd die ze voor elkaar hadden, terwijl ze samen bezig waren om te zaaien en te oogsten. Het afscheid van haar moeder, die zonder spijt kon vertrekken met een voldaan gevoel, dat ze haar dochter kon achterlaten onder de hoede van moeder Aarde en het Universum die voor alles zorgen.

Diane.

http://plazilla.com/het-leven-in-deze-wereld

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s